Logo

Vliegen is geweldig en je maakt nog eens wat mee. Van net-alsof-huwelijksreis in de eersteklas via je vlucht naar Jamaica missen tot opstijgen in een sneeuwstorm op Groenland!

1. De leukste: nachtvlucht na een interland!

Het was het EK in Portugal in 2016, de stad was Braga, de tegenstander van Oranje was Estland. Of Letland, wie zal het zeggen, want wij waren al vorstelijk in de olie van de champagne op de heenweg en het vele bier in het centrum van de Noord-Portugese stad, voorafgaand aan de wedstrijd. We wonnen zelfs, met 1-0 nog wel. Daarna gingen we midden in de nacht per bus terug naar het vliegveld, vlak over de grens, bij het Spaanse Vigo. Om een lang verhaal kort te maken: het was één grote medley van Hazesliedjes met extra bier, de hele vlucht naar Schiphol lang. Daar pakten we, om half vijf in de ochtend, maar een taxi naar huis. Zelf rijden was een beetje hachelijk geweest.

2. De verdwaalde: Parijs? Hoezo, Parijs?

Ik was op Lanzarote en de vlucht ging naar Amsterdam. Maar er was een boel sneeuw in Amsterdam, dus werd al voor vertrek besloten dat we naar Rotterdam zouden vliegen, en dan verder met de bus. Na twee uur onderweg neemt de piloot het woord: heel Nederland en België liggen onder een dikke witte deken en we moeten uitwijken naar Paris-Charles de Gaulle. Daar mogen we landen, parkeren, maar niet het vliegtuig uit. Dat is jammer, want het treinstation is niet ver en Thalys is in drie uurtjes in Amsterdam. Uiteindelijk mogen we eruit, worden we naar een lege vertrekhal gedirigeerd en krijgen we een voucher voor koffie en een broodje. Het gerucht gaat dat we in een hotel moeten overnachten, twee mensen op een kamer. Ik kijk angstig om me heen of ik nog meer eenzame passagiers zie. Uiteindelijk wordt speciaal voor ons een nieuwe crew ingevlogen en kunnen we om 23.00 uur alsnog vertrekken naar Amsterdam, waar een baan sneeuwvrij is gemaakt. Na een halfuurtje snelwegglibberen, ben ik om twee uur ’s nachts eindelijk thuis. Gelukkig gaat het meestal wel volgens plan.

- Tekst gaat hieronder verder -

3. De engste: opstijgen in een sneeuwstorm.

Het internationale vliegveld Kulusuk bij Tasiilaq, aan de oostkust van Groenland ligt op een eiland. Aankomen is heel spectaculair: je landt tussen twee huizenhoge muren van sneeuw op een ijsbaan. Remmen gaat niet, je moet een kilometer uitrollen tot je eindelijk tot stilstand komt. Dat is eng, maar ons vertrek was nog enger. We zaten al drie dagen ingesneeuwd in een oude Amerikaanse legerbasis bij het vliegveld, toen er eindelijk een klein tweemotorig vliegtuigje wist te landen. De mensen die eruit kwamen, waren groen. Behalve de piloot, een breedlachende Deen van 20, die niet kon wachten om weer te vertrekken. Met ons. Toen we 10 seconden ‘los’ waren, kwamen we in een luchtzak en bléven maar vallen. Volgens onze berekeningen hadden we allang te pletter moeten slaan. Dat gebeurde niet. Sindsdien heb ik – gek genoeg – geen vliegangst meer.

4. De langste: 24 uur vliegen naar Wellington.

Je kunt op een paar manieren naar Nieuw-Zeeland, eentje is via Los Angeles. Dat is al 12 uur vliegen, dan mag je vier uur je benen strekken, en stap je in voor de tweede etappe: nog eens 12 uur. Tegen die tijd doet je hele lichaam vreselijk pijn, want dat is nou eenmaal te groot om comfortabel in de economyclass te passen. Dat geldt niet voor het lijfje van de piepkleine fotografe met wie ik reis: zij rolt zich op en valt in slaap, met haar hoofd tegen m’n schouder. Op de terugweg maken we de grondstewardess wijs dat we net zijn getrouwd: we krijgen een upgrade naar eerste klas! Kijk, en dán kan een vliegreis niet lang genoeg duren!

5. De gemiste: toch niet vandaag naar Jamaica.

Hoera, op reis, en de bestemming is Jamaica. Het vliegtuig naar dit prachtige eiland vertrekt vanaf Londen en wij vliegen dus ruim op tijd naar de Engelse hoofdstad. Althans, dat is de bedoeling. Maar we worden in Amsterdam aan de grond gehouden door de luchtverkeersleiding. Er is grote drukte vanwege het winterweer. Als we eindelijk vertrekken, lijkt het of we de overstap nog net kunnen halen. Maar op Heathrow staat een rij van 300 meter voor de terminal waar we moeten boarden. Vol ongeloof moeten we toezien hoe de vlucht zonder ons vertrekt. De volgende gaat over 24 uur en tot die tijd verblijven we in het meest deprimerende hotel in de wereld. Uiteindelijk ben ik 48 uur lang op Jamaica, ongeveer even lang als de reis uit-en-thuis.

Ontmoet de blogger

Jan

Jan

Jan Heemskerk (‘ergens in de 50’) is oud-hoofdredacteur van Playboy, koffieleuter bij Koffietijd en medeopperhoofd van mannenplatform meneren.nl

Lees meer

Schrijf je in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en volg ons op social media.