Logo
  • gemiddelde temperatuur 20-26 gemiddelde temperatuur
  • adviesperiode MEI-SEP adviesperiode
  • foto's 8 foto's

De Rivièra en de Dordogne prijken al decennia boven aan de lijst meest favoriete vakantiebestemmingen van Nederlanders in Frankrijk. Maar daartussen ligt de Lot, een streek die wint aan populariteit. Yoeri van den Busken vindt er ongerepte charme uit een andere tijd.

Achter de gietijzeren entreepoort ruikt het naar vers gemaaid gras. Sommige Britse trekjes verdwijnen schijnbaar nooit. Het gemillimeterde gazon in de voortuin verraadt de afkomst van de eigenares. Marion Wilson werd geboren in Schotland en studeerde aan de kunstacademie in Londen. Nu staat ze deze lentemorgen verrukt te kijken naar een straal zon die haar citroenboom in het licht zet.

In 1992 werd ze smoorverliefd op een kale lap grond in La Mothe, op de grens van de Lot en de Aveyron. Ze was niet de eerste gelukszoeker uit het Verenigd Koninkrijk die de oversteek maakte om te emigreren. Maar ze is wel de eerste die rondom een verzakte boerderij een schilderachtige tuin schiep en daarvoor werd beloond met een eervolle onderscheiding. Tegen de robuuste muren van haar domein spijkerde de Minister van Cultuur het label Jardin Remarquable. Daarvan zijn er driehonderd in Frankrijk. Wilson was stomverbaasd. ‘Het is nooit onze ambitie geweest. Dit was niet bepaald een plek voor de bourgeoisie. Maar wij zagen mogelijkheden. We hadden dit veld en dat wilden we decoreren. It just happened.’

Kunstenaarsoog

Gisteren had ze een filmploeg en de wereldberoemde Franse fotograaf Jean-Marie Périer over de vloer. Vandaag stonden er ineens vijf Japanners op de stoep die een zeldzame plant uit hun vaderland ontdekten en daar niet over uitgepraat raakten.

Dat is het bijzondere aan de tuin van Marion Wilson: ze plant het liefst zaadjes die ze vindt of krijgt en laat dan de natuur haar werk doen. ‘De traditionele Engelse tuinen hebben strakkere vormen, meer bloemen en dus meer kleur’, zegt ze. ‘Maar dat is ook een ander klimaat. Wij sproeien nooit. Wat hier gebeurt, is een spel met de wind en met het licht.’  

Ze plant zaadjes die ze vindt en laat dan de natuur haar werk doen

Wilson staat inmiddels model voor de kronkelende ongereptheid van de streek. ‘Wie met een kunstenaarsoog te werk gaat, wijkt graag af van de gebaande paden. Deze tuin wekt een gevoel op. Mensen noemen het een verborgen paradijs. Mijn man was helikopterpiloot, samen hebben we veel van de wereld gezien. Nu gaan we nooit meer weg in de zomer. De wereld komt naar ons toe. Elke morgen sta ik vroeg op, zet een pot koffie, ga zitten op wat onze kinderen mijn troon noemen en geniet intens van het uitzicht. Dat is mijn mooiste moment van de dag.’

Avonturiersgeest

Als het gaat om buitenlanders die deze regio hebben omarmd, zijn Engeland en ook Nederland hofleverancier. Kunstenaars, schrijvers, pensionado’s, natuurliefhebbers, jonge gezinnen met een avonturiersgeest: ze vallen allemaal voor de eigenzinnigheid van de streek. Voor de rust ook. Zelfs op de campings tussen het groen is het alsof de tijd wat trager tikt. Op marktdagen schuifelen de oorspronkelijke Lotbewoners met een zorgeloze traagheid en rieten manden langs de kooplui die er met hun eigen verse producten staan.

Overal in de Lot zijn de middeleeuwen dichtbij. Je ziet het aan de kenmerkende bouw: robuuste muren, kromgetrokken balken en platte dakpannen. Figeac – kleurrijk en artistiek – is daar een prachtig voorbeeld van. Er staan huizen uit de dertiende, veertiende en vijftiende eeuw. Figeac was ooit een belangrijke pleisterplaats op de weg naar Santiago de Compostella in Noord-Spanje. Tegenwoordig is de wekelijkse zaterdagmarkt het moment waarop iedereen elkaar ontmoet. Die traditie eindigt met een espresso op de Place Champollion, vernoemd naar de in Figeac geboren taalkundige die het hiërogliefenschrift wist te ontcijferen.

Robuuste muren, kromgetrokken balken en platte dakpannen

Grottenstelsel

Maar deze ochtend was begonnen in Cajarc: charmant vestingstadje aan de Lot, centrum van de saffraankweek en ooit de woonplaats van de voormalige regeringsleider Georges Pompidou en schrijfster Françoise Sagan. Het café aan de rand van het marktplein heet nog altijd Le President. Een opmerkelijke, maar daarom niet minder prettige gewoonte: de croissants en chocolatines die je bij de bakker koopt, mag je op de terrassen nuttigen zonder dat iemand daar moeilijk over doet.

Ander voordeel: wil je de Lot in al z’n schoonheid zien en ruiken? Binnen een straal van pakweg dertig kilometer kom je ruimschoots aan je trekken. Je steekt bij Cajarc het bergplateau over richting het idyllische Marcilhac-sur-Célé, waar de resten van een Benedictijnse abdij uit de twaalfde eeuw liggen. Zeker onder kanovaarders, fietsers en hikers is de Célé een populaire rivier die je ademloos kan volgen. Zowel op het water als op de weg voel je je nederig als je een blik omhoog werpt naar de bontgekleurde kalksteenmassa. Huizen steken soms letterlijk uit de rotswanden.

- Tekst gaat hieronder verder -

Maar je kunt ook afdalen tot ver onder de grond. In 1927 vonden twee spelende jongetjes niet alleen het grottenstelsel van Pech Merle, maar ook prehistorische muurschilderingen van mammoeten en bizons. Het is een grote toeristische attractie geworden die iets vertelt over een van de oudste bewoonde gebieden van Europa.  

Poppendorp

Terug aan de kant van de Lot passeer je kasteel Cénevières, weelderig gelegen op zeventig meter boven het water. Daar verzorgen markies Guy de Braquilanges en zijn nazaten nog steeds zelf de rondleidingen. Het uitzicht vanaf het terras is fenomenaal.

Huizen steken soms letterlijk uit de rotswanden

Zes kilometer verderop is de trots van de Fransen niet te missen. Enkele jaren geleden riepen zij Saint-Cirq-Lapopie uit tot het mooiste stadje van hun immense land. Aan de voet van de berg stroomt de Lot; op de top ligt het poppendorp dat zich vooral van de doorsnee trekpleister onderscheidt doordat winkeliers over het algemeen sieradenmakers, houtdraaiers en leerbewerkers zijn. Er is geen pottenbakker die hetzelfde maakt. Dus: geen T-shirts en sleutelhangers met de tekst I Love The Lot maar originele souvenirs met een iets langere houdbaarheidsdatum.

Op de mooiste plekken onder druivenranken vind je in Saint-Cirq-Lapopie restaurants met houten bistrostoeltjes waar de specialiteiten van de streek in verschillende vormen wordt gepresenteerd: geitenkaas, foie gras (ganzenlever), lamsvlees, truffels en confit de canard (eend). 

Lang kun je blijven dwalen door de steile straatjes. En dan passeer je vanzelf het huis waar dichter André Breton (1896-1966) woonde, met gotische vensters en een mini-torentje. Hij publiceerde in 1924 zijn eerste Manifest van het Surrealisme. Gevleugelde uitspraak van honderd jaar geleden: ‘Ik zoek het goud van de tijd.’

Dat vond hij in de Lot

Weetjes over de Lot

De Lot telt slechts twee inwoners per vierkante kilometer (in Nederland is dit ca. 500 inwoners).

Cahors is de hoofdstad van het departement en heeft maar liefst 197 wijngaarden. Grootste bezienswaardigheden: de Pont Valentré en de kathedraal.

Rocamadour is na Lourdes het tweede bedevaartsoord van Frankrijk.

De pelgrimsroute tussen Faycelles en Cajarc is opgenomen in de UNESCO-Werelderfgoedlijst.

Een bezoek aan de druipsteengrotten van Padirac is een belevenis. Meer dan honderd meter onder de grond leg je een deel te voet af, maar ook een groot deel per boot. Je treft er onder meer een stalactiet van zestig meter hoog aan.

Ontmoet de blogger

Yoeri

Yoeri

Sinds 1986 trekt Yoeri van den Busken als sportjournalist en schrijver de wereld over. Negeert de waan van de dag. Altijd op zoek naar het persoonlijke, inspirerende verhaal.

Lees meer

Schrijf je in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en volg ons op social media.