Logo
  • uur tijdsverschil met Nederland 0 uur tijdsverschil met Nederland
  • gemiddelde temperatuur 20-30 gemiddelde temperatuur
  • adviesperiode apr-okt adviesperiode
  • foto's 11 foto's

In het Catalaans betekent Costa Daurada (Dorada voor Spanjaarden) letterlijk: Gouden Kust. Je kunt je er klassiek laten onderdompelen in de zee, maar ook in de kunst, cultuur en gastronomie. Reisjournalist Yoeri van den Busken beschrijft vijf voorbeelden van die veelzijdigheid.

Tarragona – Een stad op een stad

Tarragona is nog niet volledig ontwaakt als de eerste cappuccino voor mijn neus wordt neergezet. Wachten op historicus Xavier Mejuto is bepaald geen straf. Ik zit letterlijk op de resten van de oudste Romeinse nederzetting buiten Italië, met veertien goed geconserveerde rijksmonumenten en een imposant gangenstelsel. Die geschiedenis gaat terug tot de tweede eeuw voor Christus.

‘Dit is eigenlijk een stad op een stad,’ zal Mejuto even later zeggen over de transformatie van Tarraco tot Tarragona. Living history wordt het tegenwoordig genoemd. Er zijn geen dranghekken en toegangspoortjes. Tijdens het culturele festival in mei mag iedereen de kolossale trappen van het amfitheater beklimmen. Mejuto: ‘Dan juichen de mensen voor gladiatoren en lijkt de tijd te hebben stilgestaan. De Romeinen bouwden een stadsmuur met enorme stenen om duidelijk te maken: wij hebben de oorlog gewonnen en wij blijven hier voor altijd. Die stenen zie je overal. Je kunt een willekeurig winkeltje binnenstappen of een restaurant en je staat tussen de overblijfselen van het Romeinse imperium.’  

Cambrils – Kroonjuwelen uit de zee

De diversiteit is wat de ruim tweehonderd kilometer lange kuststreek in de provincie Catalonië zo aantrekkelijk maakt. Het weelderige mediterrane leven en historisch erfgoed trekken samen op en je hoeft er niet eens ver voor te reizen. Binnen een kwartier reed ik van het vliegveld in Reus naar Tarragona. Nadat ik afscheid heb genomen van Xavier Mejuto ben ik amper tien minuten later alweer in Salou, de badplaats die de laatste jaren erg z’n best heeft gedaan om voortaan aangemerkt te worden als Family Tourist Destination.

De achtbanen van Port Aventura steken hoog boven het landschap uit. Voor een extra adrenalinekick is daar onlangs themapark Ferrari Land aan toegevoegd. Wielerploegen in voorbereiding vinden de bergen weer een walhalla. En dan is er altijd nog de zee met die onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ik laat de auto staan en fiets evenwijdig aan de promenade richting het iets zuidelijker gelegen Cambrils. Daar liggen de catamarans klaar om je mee te nemen voor een zeiltocht van drie uur, inclusief barbecue aan boord. Of geniet je van allerlei andere vormen van watervertier, zoals kajakken langs de kust. 

De tartaartonijn ligt op een wit kussen van keramiek. Alsof de kroonjuwelen worden uitgestald

In de haven worden de gekleurde vissersbootjes gewiegd door het water. Een paar uur eerder is de vangst van de dag afgeleverd bij de restauranthouders. Koks zoeken hoogstpersoonlijk op de kade de beste vis uit. Spaanse families komen van heinde en verre om in de gastronomische hoofdstad van de Costa Dorada te eten. Twee restaurants hebben een Michelin-ster. Een goedkoper alternatief zijn de chiringuitos (strandtentjes).

In restaurant Denver neem ik de proef op de som. Over de kwaliteit kan geen twijfel bestaan. Over de presentatie evenmin. De tonijntartaar ligt vandaag op een wit kussen van keramiek. Alsof de kroonjuwelen worden uitgestald. Op de arm van eigenaar Llorenç Blasco zie ik houten planken met tien soorten gefrituurde visjes de keuken verlaten. Er is op de huid gebakken zeebaars en een goddelijke paella met inktvis, garnalen en galeras, de schaaldiertjes die juist hier in overvloed vlak langs de kust zwemmen – wat de exclusiviteit van Cambrils extra onderstreept.

- Tekst gaat hieronder verder -

Mas Miró – Bron van inspiratie

Het beroemde huis langs de snelweg naar het zuiden heeft een nieuwe verflaag gekregen en is nu nog witter dan wit. Jarenlang reden de mensen er gedachteloos voorbij. Maar sinds mei is het weer een plek om trots op te zijn, zegt kunstkenner Marc Delgado. Toen er nog geen auto’s voorbijraasden, woonde kunstenaar Joan Miró (1893-1986) hier in de zomermaanden. Een van de invloedrijkste Catalanen van de vorige eeuw was geboren in Barcelona. Als kind werd hij ziek en de dokter adviseerde zijn ouders een heilzaam verblijf te zoeken aan de kust. Aan de voet van Mont-roig del Camp vond de zoon van een horlogemaker in 1911 het volmaakte geluk. Delgado: ‘Als hij op reis ging, droeg hij altijd een zakje rode aarde met zich mee. Dat hield hem verbonden. Ik ben óók geboren in Barcelona en kwam net als Miró in de zomer hierheen. Ik voelde me compleet vrij. Daarom begrijp ik wat het met hem deed. Op een gegeven moment was hij een man van de wereld, zijn schilderijen hingen overal. Maar hier kwam hij thuis.’

Voor Joan Miró was deze streek meer dan een kuuroord. Hij noemde het zijn religie

De kleinkinderen van Miró besloten een foundation op te richten om dit project mogelijk te maken. Op het erf zijn amandel- en hazelnootbomen geplant. In de boerderij staan nog steeds de eenvoudige meubels van vroeger. Op het strand maar ook in de bergen en in het dorp zijn de plekken gemarkeerd waar de beeldhouwer, graficus en keramist zijn bekendste werken maakte. Als je door de kaders van gietijzer kijkt, zie je precies wat Miró zag op het moment dat de inspiratie bij hem opborrelde. ‘Mont-roig vormde hem,’ zegt Delgado. ‘Hier is hij gaan schilderen. De rest is geschiedenis. Voor hem was deze streek meer dan een kuuroord. Het was zijn bron van inspiratie. Hij noemde het zijn religie.’

Parc Samà – Tuinen van herinnering

Voor wie even wil verdwalen, is het Klooster van Poblet uit 1151 – dat op UNESCO’s Werelderfgoedlijst staat – een aanrader. Maak dan ook even een tussenstop in Montblanc.

Maar iets dichterbij, tussen Cambrils en Montbrió, vind ik de botanische tuin Parc Samà. In 1881 liet de reislustige en alom geliefde markies Salvador de Samà een buitenhuis voor zijn familie bouwen. Het moest een plek worden van herinneringen en diverse culturen, van exotische bomen en planten. ‘Een elegante chaos,’ zo omschreef de edelman het zelf.

Samà streefde naar een poëtische tuin die schoonheid, functionaliteit en symboliek weerspiegelde. De vooraanstaande architect José Fontseré Mestre nam de opdracht aan en vroeg de toen nog jonge Antoni Gaudí hem bij te staan. Aan de vormen van de grotten achter de schildpaddenvijver herken je meteen de hand van de meester uit Reus die later zijn plek in de geschiedenis zou krijgen als uitvinder van het Catalaans modernisme.

Montbrió Belvedere – Nederlandse passie

Op nog geen anderhalve kilometer van Parc Samà klop ik aan bij een echtpaar dat jaren geleden de sprong waagde. De beloning voor hun doorzettingsvermogen en vooral ongebreidelde passie is een tot luxe B&B omgetoverd Catalaans landhuis uit de negentiende eeuw: Mas Montbrió Belvedere. Lisette Hallebeek en Ronald Dirksen schrijven gastvrijheid met sierlijke hoofdletters. ‘Ik hou van de lucht, de kleuren, de geuren, de stilte en het uitzicht,’ zegt ze. ‘En iedereen die hier komt, willen we optimaal laten meegenieten.’

Daarnaast zijn ze erin geslaagd hun domein voor zeventig procent CO2-neutraal te laten draaien. Die aanpak leverde hen onlangs een wel heel bijzondere onderscheiding op: die van meest duurzame accommodatie in Spanje.

Vanaf de eerste verdieping kijk ik door drie gewelfde raamkozijnen uit over de Middellandse Zee en hun olijfboomgaard. Er hangen inmiddels meer dan honderd naamplaatjes aan bomen je kunt adopteren. De eerste novemberoogst van de kleine aquinas wordt razendsnel geperst en ingeblikt. Lisette plakt er hun eigen blauwe etiketten op; haar man vult zijn auto met dozen en rijdt naar Nederland om de klanten twee blikjes van de beste olijfolie te bezorgen. ‘Van de boom direct op tafel,’ glimlacht Lisette. ‘Ik vind het een mooie gedachte: als het in Nederland donker en koud is geworden en iedereen weer verlangt naar de zomer, komen wij alvast een klein beetje vakantie brengen.’

Ontmoet de blogger

Yoeri

Yoeri

Sinds 1986 trekt Yoeri van den Busken als sportjournalist en schrijver de wereld over. Negeert de waan van de dag. Altijd op zoek naar het persoonlijke, inspirerende verhaal.

Lees meer

Schrijf je in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en volg ons op social media.