Logo
  • uur tijdsverschil met Nederland -1 uur tijdsverschil met Nederland
  • gemiddelde temperatuur 20-28 gemiddelde temperatuur
  • adviesperiode JAN-DEC adviesperiode
  • foto's 23 foto's

Zalig warme winterzon, een onafzienbaar, prachtig maanlandschap met sinistere vulkanen, veel moderne kunst en héérlijk visjes eten aan de zee. Het lijkt misschien niet veel, maar schrijver en oud-Playboybaas Jan Heemskerk (‘ergens in de 50’) had twee dagen zijn handen méér dan vol aan het Canarische Eiland Lanzarote. Zijn oordeel: een eigenzinnige plek voor een weekje kijken, lopen en opwarmen in wintertijd.

1. Ga lekker in de winter

Zomer of winter, het is altijd gematigd, lekker weer op Lanzarote. Dus ik zou in de winter gaan, want één ding is zeker: dan is het pokkeweer in Nederland. Ik was begin december op Lanzarote, en het was overdag in de zon zeker 25 graden. Na zonsondergang wordt het wat frisser, maar dat slaapt juist lekker.

2. Sowieso doen: huur een autootje

Je kunt je door een enorme touringcar van excursie naar bezienswaardigheid laten slepen. Of misschien was je wel van plan om acht dagen lang met je billen op het strand of naast het zwembad te gaan zitten. Dat kan en mag allemaal, het is jouw vakantie, maar als je het mij vraagt: huur een auto. Lanzarote kent een gloednieuw wegennet dat je tot in de haarvaten van het eiland brengt – en het is gewoon tof om kriskras over dat eiland te rossen. Wel oppassen dat je niet van de weg raakt, want je hangt meteen tot aan je krukassen in gemeen scherp lavasteen. Niks is trouwens ver, want het eiland is maar zo’n 60 bij 25 kilometer groot. En als je van maanlandschap houdt, is het uitzicht betoverend mooi.

wit zand, blauwe zee en rust aan je (eventueel blote) kont

3. Doe eens mal en kies een ander strand

Je kunt natuurlijk gewoon lekker op het strand gaan zitten in Puerto del Carmen (waar ik overigens verbleef in de accommodatie Relaxia Lanzaplaya, echte aanrader) of rond Playa Blanca en Costa Teguise, de grote badplaatsen van Lanzarote. Daar ben je van alle gemakken
voorzien. Of, voor de pure strandbeleving, op een van de Playas de Papagayo, een natuurgebied zonder faciliteiten, maar wel met wit zand, blauwe zee en rust aan je (eventueel blote) kont. Maar als ik zou terugkomen met mevrouw Heemskerk, zou ik haar meetronen naar het surfstrand Playa de Famara, bij het surfdorpje La Caleta de Famara, in het noordwesten. Of naar een van de kleine strandjes aan de noordoostelijke kustweg van Órzola naar Arrieta. Parkeren aan de weg, oppassen met oversteken, eten en drinken mee, maar dan lig je schitterend.

4. Je romantische dieet: visjes aan het strand

En ben je daar toch, op die strandjes, kun je meteen tussen de middag bij El Lago lunchen, een visrestaurant aan zee in Punta Mujeres. Precies zoals het hoort: een spuuglelijk gebouwtje met formicatafeltjes op het terras, maar een uitzicht om te zoenen en een heleboel lekkere vis (pescado plancha, altijd goed). Wees matig met voorafjes, want je krijgt met je hoofdgerecht een stapel heerlijke patatas canarias (gekookte aardappelen) met mojos (sausjes) en de onvermijdelijke saaie sla. Nóg zo’n pareltje: Restaurante El Golfo in Puerto del Carmen. Een echt familierestaurant waar ze deze eenzame vrijgezel een tafel voor vier personen gaven en zes man rustig lieten wachten tot ik mijn calamari plancha had opgepeuzeld. Dit overzicht is – dat snap je – allesbehalve volledig. Het is bedoeld je in de goede richting te wijzen. Op Lanzarote eet je visjes bij dit soort restaurantjes. Je kunt er oud mee worden.

5. Wondermooi: een maanlandschap vol vulkanen

Vulkanen. Daar kun je niet omheen als je Lanzarote bezoekt. Net als alle andere Canarische Eilanden is Lanzarote niets anders dan een klomp gestolde magma, dat zich ooit tussen de kieren in de aardkorst in zee naar boven wist te wurmen. Tussen 1730 en 1736 kwam er nóg een kakelvers brok Lanzarote uit zee: een vuur en lava brakende, as-spugende reeks vulkanen. Ze bedekten een aardig stuk oorspronkelijk eiland met een dikke laag; als scherpe golven gestolde, onbegaanbare zwarte lavasteen. Niet voor niets hebben ze er hier direct een nationaal park van gemaakt, Timànfaya, ook wel Montañas del Fuego. Je kunt het bezichtigen per bus, te voet (Ruta de los Volcanes – 14 kilometer) of per kameel, maar dat is zielig en oncomfortabel. Ik pakte de bus, maar had liever willen lopen. Leuk: de magma ligt hier vlak aan de oppervlakte. Gooi je een emmer water in een gat, heb je binnen 10 seconden een geiser. De gravel is bijna te heet om vast te houden. En boven een gat in de grond kun je piepers poffen.

- Tekst gaat hieronder verder -

6. Lekker struinen door lavatunnels...

In het noordoosten heb je dicht bij elkaar twee bezienswaardigheden, waar je allebei naar toe moet; Cueva de los Verdes (de groene grot) en Jameos del Agua. Eigenlijk zijn deze natuurfenomenen geen grotten, maar behoren ze tot één tunnel. Hierdoorheen baande zich ooit kokende lava een weg naar zee vanuit de vulkaan La Corona. Cueva de los Verdes is een mooie ondergrondse natuurwandeling (pas op je hoofd) met een verrassing op het eind. Jameos del Agua is een artistiek-cultureel centrum en een prachtige combinatie van natuur en architectuur van de hand van de alomtegenwoordige plaatselijke kunstenaar César Manrique. Wie?

7. Deze man moet je (leren) kennen: César Manrique

Manrique: architect en kunstenaar, snoof jarenlang pop-art op in het buitenland en keerde in 1966 terug naar zijn geboorteland. Is er zo ongeveer in zijn eentje verantwoordelijk voor dat op Lanzarote precies één gebouw staat dat met een beetje goede wil voor ‘hoogbouw’ kan worden aangezien. En dat alle overige bebouwing in stemmig wit pleisterwerk afsteekt tegen de zand- en zwart-tinten van de bodem. Én dat het eiland is benoemd tot natuurlijk Unesco erfgoed.

Sharif verloor het huis met een potje bridge en werd nimmer meer op Lanzarote gesignaleerd

Manrique is beroemd om zijn integratie van (organische, krullerige) kunst en natuur, vooral te zien in Jameos del Agua, maar ook bij Mirador del Rio. Deze uitkijkplaats op de noordpunt van het eiland geeft een fenomenale blik op het naburige eiland Graciosa. De plek is zelf trouwens ook het aanzien waard (of juist niet, gezien het feit dat het gebouw zo listig in de rotsen ligt verscholen).

8. Kijk je ogen uit in deze villa's

Ook bedacht door Manrique en zijn collega Jesus Soto: Villa LagOmar, met een hoofdletter O, van acteur Omar (Sharif), die in 1973 op Lanzarote kwam filmen en meteen verliefd werd op dit mansion-tegen-de-rotsen. En terecht. Het is een prachtig paradijs dat je zeker moet bezoeken. Sharif verloor het huis met een potje bridge en werd nimmer meer op Lanzarote gesignaleerd. Nu is het dus een museum. Ook het bezoeken waard: het huis waar Manrique leefde tot hij in ’92 door een ongeluk om het leven kwam. Hier veel interessante details, contemporaine kunst, en een kijkje in de keuken (slaapkamer, badkamer, tuin, studio) van de grote kunstenaar.

9. De rest

Ik was er twee dagen en ik was alleen. Ik kan alleen nog delen wat ik ben vergeten te vertellen, waar ik niet aan toegekomen ben en wat ik zeker niet zal doen, al kom ik honderd keer (maar wat jij best leuk zou kunnen vinden). Komt-ie. Vergeten tip: rijd even naar het mooie uitzicht op de oceaan die de kust bij Los Hervideros teistert, en een stukje verder naar El Lago Verde (een gifgroen meer) bij El Golfo. No biggie, maar best even leuk. Om de volgende keer te doen: er zijn prachtige wandelingen uitgezet over het eiland, waar ik er best een paar van zou willen lopen. En over lopen gesproken: volgens de grote golfjournalist Jan Heemskerk sr. zijn de twee golfbanen op het eiland weliswaar geen internationale top, maar wel degelijk van een Lanzarotiaanse schoonheid die César Manirique zou bevallen. Je vindt ze bij Puerto del Carmen en Costa Teguise.

Wijn maken ze ook op Lanzarote, en wel rond La Geria. Ik drink niet tijdens het werk en ik werk altijd, dus ik zou het niet weten, maar van wijngoeroe Cuno van ’t Hoff begrijp ik dat Lanzarote nog nimmer een gedenkwaardige wijn heeft voortgebracht. Wat je er niet van hoeft te weerhouden zelf een oordeel te vellen, natuurlijk. De manier van wijnmaken, met ranke ranken achter kleine lavamuurtjes, is in elk geval boeiend. Ten slotte: je zult het mij niet zien doen, maar voor de wielrenner/ mountainbiker/ surfer/ paraglider is (windrijk) Lanzarote ook een paradijs. Dat je het maar weet!

Ontmoet de blogger

Jan

Jan

Jan Heemskerk (‘ergens in de 50’) is oud-hoofdredacteur van Playboy, koffieleuter bij Koffietijd en medeopperhoofd van mannenplatform meneren.nl

Lees meer

Foto's in dit Lanzarote artikel gemaakt door: Jan Heemskerk en Michel Dooijewaard

Schrijf je in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en volg ons op social media.